دوره های زبان ارمنی

تاریخچه زبان ارمنی

تاریخچه زبان ارمنی متعلق به گروه ساتم (satəm) از زبان هندو اروپایی است. زبان ارمنی همچنین حداقل یکی از ویژگی‌های زبانی کشورهای سلتیک، آلمانی، ایتالیایی و یونانی را در خود دارد که در آن توقفات کامی حفظ می‌شود که مانند واژه k در کلمه like  است.

الفبای زبان ارمنی

اختراع الفبای ارمنی به طور سنتی منسوب به راهب سنت مسروپ مشتوتز است، کسی که ۴۰۵ میلادی الفبایی متشکل از ۳۶ نشانه (دو نشانه بعدا اضافه شد) ساخت که بر اساس الفبای یونانی بود. جهت نوشتار از چپ به راست همچنین از مدل یونانی پیروی می‌کرد. این الفبای جدید اولین بار برای ترجمه کتاب مقدس عبری و عهد جدید مسیحی مورد استفاده قرار گرفت.

نخستین  دوره گاهنامه ارمنی (Azdarar) (1794) همچنین به گرابار نیز چاپ شد. همچنین در پایان قرن هجدهم میلادی زبان گفتاری از زبان نوشتاری جدا شد، به طوری که زبان‌های مخصوص ادبی به طور گسترده درک نمی‌شد.

در اوایل قرن بیست و یکم در جهان ۱۱میلیون نفر به زبان ارمنی صحبت می‌کردند که اکثریت آنها یعنی حدود ۳٫۴ میلیون از آنها در ارمنستان زندگی می‌کردند و بقیه باقی مانده آنها در گرجستان و روسیه زندگی می‌کنند. در ایران نیز یک صد هزار نفر به زبان ارمنی حرف می‌زنند. تا اوایل قرن بیستم، جمعیت ارمنی دوران باستان در منطقه اطراف دریاچه وان زندگی کرده است. اقلیت کوچکی از ارامنه امروز در ترکیه زندگی می کند. ارمنی همچنین در لبنان، مصر، آذربایجان، عراق، فرانسه، بلغارستان، ایالات متحده و دیگر نقاط دنیا زندگی می کنند.

چند مورد مجزا از تاریخچه زبان ارمنی را می توان تشخیص داد:

ارمنی قدیمی (گرابار)، ارامنه میانه (Miŋin hayerên)، و ارمنی مدرن یا اکسشارابار (عشق آباد). ارمنی مدرن شامل دو نوع تنوع نوشتار است زبان ارمنی نوشتار خود را بر اساس الفبای ارمنی شکل داده‌است.

ارمنستان غربی (Arewmtahayerên) و ارمنی شرقی (Arewelahayerên) –  که بسیاری از گویش‌ها در آن صحبت می‌شود. حدود ۵۰ گویش قبل از سال ۱۹۱۵ زمانی که جمعیت ارمنی ترکیه به شدت با قتل عام و خروج اجباری کاهش یافت، شناخته شد.

زبان ارمنی بخشی از خانواده زبان هندو اروپایی است و توسط مردم ارمنی صحبت می شود.  این زبان به طور گسترده ای توسط جوامع ارمنی تبار ارمنی مورد استفاده قرار می گیرد.

برخی از جنبه های مهم زبان ارمنی که کارشناسان ترجمه زبان حرفه ای باید از آن آگاه باشند به صورت زیر است:

گرچه زبان ارمنی از لحاظ ساختار شباهتی به زبان های دیگر هندو اروپایی دارد، اما صداها و جنبه های خاصی از دستور زبان آن با زبان های منطقه قفقاز همسایه خود مشترک است.

ارمنی کلاسیک هفت اصطلاحات واضح را نشر می‌دهد. ارمنی ترکیبی غنی از همخوانها دارد.  تنها شش تا هفت اسم وجود دارد، اما جنسیت وجود ندارد. از سوی دیگر، ارمنی کلاسیک، هیچ جنبه گرامری ندارد. در اینجا اسم ممکن است تا ۷ مورد افزایش یابد.

اطلاعات بیشتر در مورد تاریخچه زبان ارمنی

زبان ارمنی دارای دوتنوع زبانی اصلی ، ارمنی شرقی و ارمنی غربی است. با این حال، با توجه به نسل کشی ارمنی‌ها، بسیاری از گویش های ارمنی غربی منقرض شده‌اند. علاوه بر این، ارمنی غربی از چندین ادغام آوایی استفاده کرده و دلیل احتمالی آن شاید نزدیکی آن به جوامع ترکی و عربی باشد.

ما مترجمین ارمنی با تجربه و واجد شرایط داریم. که از ارمنی به فارسی یا فارسی به ارمنی ترجمه می‌کنند، کارشناسان دارالترجمه رسمی ارمنی ما در زمینه های مختلفی از جمله علم، پزشکی، مهندسی و کامپیوتر نیز تخصص دارند. بنابراین اگر شما نیاز به خدمات ترجمه ارمنی دارید، می توانید با استفاده از منوی ثبت سفارش ترجمه ارمنی برای دریافت بهترین ترجمه اقدام کنید.

دورهٔ ارمنی باستان یا «گرابار»

این دوره به سه دورهٔ فرعی تقسیم می‌شود.

دورهٔ ارمنی متأثر از گرابار کلاسیک (نیمهٔ اول سدهٔ پنجم)

در این دوره، گونه‌های گفتاری و نوشتاری یکیست و گرایشی به سبک آشوری (سریانی) در زبان پدیده آمده ‌است که دلیل آن تماس نزدیک میان روحانیون آشوری و ارمنی، ترجمهٔ بعضی از متون آشوری به ارمنی، نزدیکی روابط فرهنگی و مذهبی، و اعزام روحانیون برای تحصیلات عالیه به آن سرزمین بوده. از آثار این دوره می‌توان تاریخ ارمنستان، اثر موسس خورناتسی و تاریخ ارمنستان، اثر قازار پاربتسی را نام برد.

دورهٔ بعد از ارمنی باستان (سده‌های ششم تا هفتم)

در این دوره گونه ادبی از گونه گفتاری فاصله بیشتری می‌گیرد، ولی از تأثیر آن برکنار نیست. علت به‌وجود آمدن این فاصله از یک طرف گرایش به سبک و مکتب ادبی یونانی است و از طرف دیگر تضعیف تأثیر زبان نوشتاری بر زبان گفتاری است. از آثار این دوره می‌توان از تاریخ، اثر «سبئوس» نام برد.

دورهٔ میانه

در این دوره زبان گفتاری همپایه زبان ادبی می‌شود. اساس زبان ادبی دوره میانه گویش ارمنی منطقه کیلیکیه است، لیکن گویش‌های دیگر نیز در آن بی تأثیر نبوده ‌است. البته در این دوره، گرابار نیز اهمیت خود را حفظ کرده ‌است. بدین نحو که زبان دوره میانه به عنوان زبان مکاتبات رسمی، احکام دولتی، نوشته‌های علمی، هنری، تاریخی و زبان گرابار به عنوان زبان کتابت در مراسم دینی و بعضی از تحقیقات علمی در زمینهٔ فلسفه و منطق به‌کار می‌رود. از نمونه‌های سبک این دوره می‌توان به آثار ماتئوس اورهایتسی اشاره کرد.

زبان گرابار این دوره را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد:

الف: سبک نوشتاری گرابار قدیم که گونه‌ای پیچیده و دارای واژه‌های یونانیِ فراوان است.

ب: سبک نوشتاری جدید که گونه‌ای نسبتاً ساده‌تر و دارای واژه‌های جدیدتر است.

دورهٔ جدید

در این دوره گرابار منحصر به کتاب‌های دینی و مراسم مذهبی است. مسروپ تاقیادیان از نویسندگان این دوره و یکی از آثار وی تاریخ ایران است.

الفبای ارمنی را که در حدود ۱۶۰۰ سال از ابداع آن می‌گذرد و دارای ۳۸ حرف است (دو حرف آخر آن، یعنی O و F بعداً اضافه شده ‌است و پیش از آن، O را به شکل Av می‌نوشتند)، مسروب ماشتوتس در اوایل سدهٔ پنجم ابداع کرد و از نظر مصوِّت‌ها شباهت زیادی به زبان یونانی دارد.

خط ارمنی از چپ به راست نوشته می‌شود. بعد از ابداع حروف الفبای ارمنی، ترجمه از متون یونانی و آشوری شروع شد و اولین ترجمه‌ها نیز ترجمه‌هایی از انجیل بود.

آوانگار بودن الفبای ارمنی دوره باستان از یک نظر نیز بسیار حایز اهمیت است و آن محفوظ نگه داشتن تلفظ درست واژه‌های فارسی باستان، پهلوی و پارتی است که با واژه‌های ارمنی هم ریشه‌اند. این امر کمک بزرگی است برای زبان شناسان ایرانی که در تحقیقات خود به دنبال یافتن تلفظ درست واژه‌های فارسی باستان یا پهلوی و پارتی هستند که به فارسی کنونی نرسیده یا صورت آن‌ها تغییر یافته ‌است.